суббота, 6 июня 2015 г.

Экзаменационная гонка

(Рассуждения о моем восприятии экзаменов, нужны ли они, нужны ли переживания, репетиторы и т.д.)

Сложная тема…
Как я отношусь к экзаменам? Однозначно, положительно. Вопрос в другом- что подразумеваем под словом “экзамен”? В моем понимании это такой процесс, организованный для проверки знаний учащихся (учеников, студентов, абитуриентов и т.д. ). Знаний, которые они получили за определенный промежуток времени, знаний, которые могут понадобиться им в будущем для работы или для продолжения учебы.

Кто принимает экзамен? Учитель который нас учил. Или кто-то, кому наши знания понадобятся.

Теперь второй, и, по-моему, самый важный вопрос. А нас научили тому, что требуют от нас на экзамене? Однозначно, нет!

Обосную свое заявление. В девятом классе мы сдавали экзамены по математике, по армянскому и русскому языкам, по истории и по физике. Я не говорю о других, я рассказываю о себе. Все знают, что сейчас в книжных магазинах продают брашюры с примерами экзаменационных тестов. Так вот, когда я познакомился с этими тестами, у меня началась паника. Потому что ровно две пятых того, о чем там спрашивалось, мы в нашей школе не проходили.

Я не знаю, почему не проходили. Не успели? Учитель несчел нужным пройти с нами эти темы? Учитель решил, что они нам не нужны? Учитель решил, что мы эти темы не поймем? Тогда почему он так решил? В программе и учебнике они, эти темы, есть. Уважаемый учитель, ты нам об’ясни, расскажи, порешай с нами задачки… Нас много учеников в классе, в школе, и все мы разные. Кто-то сразу поймет, кому-то понадобится немного поработать, а кому-то это не нужно, он и не станет заморачиваться. Вот в чем дело.
Теперь вернусь к тому, с чего начал. Естественно, к экзаменам нужно готовиться. Тут возникает новый вопрос- как? Как готовиться, если многие вопросы тебе не знакомы, ты попросту не проходил этого в школе. А сдавать надо!

Здесь появляется новая проблема- нужен кто-то, чтобы тебе это все об’яснил. А кто этот кто-то? Учитель из твоей школы, который будет заниматься с тобой вне уроков за дополнительную плату, или репетитор, нанятый со стороны, или какой нибудь родственник.

В моем случае это была мама. Мы с ней купили все брашюры с тестами по тем предметам, которые я буду сдавать, собрали необходимые учебники и начали заниматься. Мы занимались четыре месяца, параллельно по всем предметам. Скажу, что не всегда процесс шел гладко, где-то затруднялись, где-то нервничали, где-то приходилось консультироваться с учителями. Что дальше? Дальше я сдал экзамены, сдал хорошо, мои оценки были одни из самых высоких.

Извините, я никого не хотел обидеть. Я просто рассказал о том, как сдавала свои первые в жизьни экзамены.

Теперь поговорим о вступительных экзаменах. Эти, конечно, поважнее тех, что мы сдавали в школе. Но ситуация повторяется. Я, и не только я, но все учащиеся, которые решили продолжить обучение в ВУЗ- ах, открывают так называемые “Штемаран”-ы (сборники с экзаменационными тестами) и что? Они понимают что они ничего не понимают и ничего не знают!!! Или знают слишком мало из того, что им потребуеться для сдачи экзаменов.

Сейчас когда я стал старше и у меня появились друзья вне нашей школы, я стал больше общаться. Мы обсуждаем разные темы. Естественно, одна из них- выбор профессии. Для того, чтобы получить какую-то специалность, нужно поступить в ВУЗ и продолжить там обучение. А для этого снова нужно сдавать экзамены. Считаю, что они важнее, чем текущая проверка знаний в школе. По идее вступительные экзамены придумали для того, чтобы дать возможность продолжить учебу именно тем абитуриентам, которые сознательно пришли в тот или иной ВУЗ и хотят учиться именно для того чтобы получить специалность, благодаря которой они потом смогут работать, жить и зарабатывать деньги.

А что происходит у нас? Сейчас в ВУЗ-ы идут все подряд. Многие считают, что главное- иметь диплом, а там “посмотрим как получится”. И не важно, что врач вместо аппендикса вырежет гланды. Главное, что он- ВРАЧ и у него есть диплом! А как он его получил, в наше время не важно. Почему я привел именно этот пример? Потому что врач- самая ответственная профессия. Но ведь и плохой учитель может навредить, и плохой программист, и неграмотный юрист.

До этого я упомянул о друзьях, которые не из нашей школы. Я хотел сказать, что те же проблемы, что беспокоят меня, волнуют и их тоже. Они тоже неудовлетворены знаниями, полученными в их школах.

Теперь порассуждаем на тему “нужны ли в наше время репититоры?”. Да нужны. Потому что тех знаний которые дает учащимся современная школа, нам, будущим абитуриентам не достаточно. Опять вернусь к “Штемаранам”. Создается впечатление, что люди, которые их совтавляют, прилетели к нам с другой планеты. Вы сначала дайте нам все необходимые знания, а потом требуйте с нас ответа. Придумали какую-то сложную систему сдачи экзаменов, все компьютеризировали. Ведь может быть ситуация, когда сильный, грамотный абитуриент, правильно все решил, а потом по какой то досадной невнимательности неправильно перенес ответ в экзаменационный листок. И все! Оценка снижается на 0.25 балла и никому не интересно заглянуть в его черновик, и проверить решение, ход мыслей. Ведь сейчас важнее галочка поставленная в правильной клеточке, главное выбрать правильный ответ, один из четырех предложенных.

В общем, на эту тему можно рассуждать очень долго. Я пока многово не знаю и не понимаю. Мне еще только предстоит столкнутся с этим вопросом. Не знаю как другие, я переживаю, волнуюсь- смогу- не смогу, справлюсь- не справлюсь.

Возвращаясь к вопросу о репетиторах, отвечу- да, репетиторы нужны обязательно. Нужны, чтобы помочь нам ученикам, выучить то, что недодала нам школа. Нужны, чтобы помочь нам разобраться в современной запутанной системе сдачи вступительных экзаменов.

Вот и все. Наверное, пришло время подвести итог всему тому, что я здесь написал. Мне очень хочется учиться и продолжить учебу, но ч хочу, чтобы и мои учителя, и люди которые составляют экзаменационные тесты, и школа, и ВУЗ-ы, и государство тоже хотели, чтобы я учился и стал достойным человеком. Я- это каждый из нас, учащихся.


Кто-то может не согласиться со мной и с моими рассуждениями. Но я написал так, как думал. 

вторник, 2 июня 2015 г.

Խորհրդարանական Հանրապետություն

Նախաբան

Այս անհատական աշխատանքի նպատակն է ներկայացնել աշխարհում խորհրդարանական համակարգ ունեցող հանրապետությունները, դրանց ղեկավարներին, կառավարման համակարգի առանձնահատկությունները: Աշխատանքը գրելիս օգտվել եմ մի շարք աղբյուրներից և համցանցային ռեսուրսներից, որոնք ներկայացված են աշխատանքի վերջում: Աշխատանքի առաջին հատվածում անդրադարձել եմ խորհրդարանական հանրապետություններին, դրանց նկարագրին, ընդհանուր ձևերին:

Խորհրդարանական Հանրապետություն

Պառլամենտական կառավարման ձևը արդի քաղաքական ռեժիմների ցանկում բավականին տարածված ձև է։ Հատկապես այն տարածված է Կենտրոնական Եվրոպայում։ Խորհրդարանական հանրապետություններում կառավարությունը պատասխանատվությունը կրում է ոչ թե նախագահի այլ խորհրդարանի առջև:

Կառավարման ձևի Առանձնահատկություններ

Խորհրդարանական Հանրապետություններում իշխանությունները ձևավորվում են այն պատգամավորների կողմից, որոնք կազմում են խարհրդարանում մեծամասնություն: Խորհրդարանական հանրապետությունների իշխանութությունները փոփոխության չեն ենթարկվում, քանի դեռ իրենց աջակցող խորհրդարանական մեծամասնութունը չի կորցնում իր մեծամասնությունը խորհրդարանում:

Կառավարման ձև ունեցով պետություններ

Խորհրդարանական կառավարման ձև ունեն տարբեր հիմնականում զարգացած պետություններ՝ Իտալիա, Լեհաստան, Գերմանիա, Հունաստան, Իսրայել, Չեխիա, Ավստրիա, Ֆինլանդիա և այլ պետություններ: Սակայն կան նաև խորհրդարանական հանրապետություններ, որոնք զարգացող և հետամնաց պետություններ են՝ Թուրքիա, Բուլղարիա, Հնդկաստան, Ղրղզստան, Պակիստան, Իրաք, Լիբիա և այլն:



Խորհրդարանի Լիազորությունները

Պառլամենտական հանրապետություններում խորհրդարանը օրենսդրությունից վերահսկում է նաև կառավարության գործառույթները: Բացի այդ խորհրդարանին է պատկանում նաև Ֆինանսական Իշխանությունը, քանի որ խորհրդարանն է ընդհունում պետական բյուջեն, սահմանում է սոցիալ-տնտեսական զարգացվածության աստիճանը: Խորհրդարանն է սահմանում նաև ներքին և արտաքին քաղաքականության մեջ տոկոսադրույքի չափը:

Խորհրդարանական Հանրապետություններ
Լեհաստան

Նախագահ՝ Բրոնիսլավ Կոմորովսկի

Լեհաստանը խորհրդարանական հանրապետություն է: Երկրի ղեկավարը և գլխավոր հրամանատարը համարվում է նախագահը: Լեհաստանի նախագահի իրավունքներն ու պարտականությունները սահմանափակվում են Լեհաստանի սահմանադրությամբ: Լեհաստանի նախագահն իրավունք ունի նաև լուծարել խորհրդարան: Լեհաստանի նախագահը ընտրվում է անմիջականորեն ժողովրդի կողից 5 տարի ժամկետով, մեկ անգամ վերընտրվելու իրավունքով: Լեհաստանի նախագահ կարող է դառնալ 35 տարին լրացած անձը: Վարչապետը հանդիսանում է կառավարության ղեկավարը: Լեհաստանի խորհրդարանը երկպալատ է: Ստորին պալատը Սեյմն է վերին պալատը Սենատն է: Սեյմն ու Սենատը բաղկացած են համապատասխանաբար 460 և 100 անդամներից:

Հունաստան

Վարչապետ՝ Ալեքսիս Ցիպրաս

Հունաստանի Գործող Սահմանադրությունն ուժի մեջ է մտել 1975 թվականի հունիսի 11-ին։ Ըստ կառավարման համակարգի՝ Հունաստանը խորհրդարանական հանրապետություն է։ Քաղաքական ռեժիմը ժողովրդավարական է։ Պետության ղեկավարը նախագահն է, ով ընտրվում է խորհրդարանի կողմից 5 տարի ժամկետով։ Սահմանադրությունը նախագահին օժտել է լայն լիազորություններով՝ նրա վրա թողնելով գործադիր իշխանության իրականացումը։ Նախագահը նշանակում է վարչապետին և վերջինիս խորհրդով նշանակում ու հետ է կանչում կառավարության մնացած անդամներին։ Հանրապետության Խորհրդի որոշմամբ, որը ձևավորվում է Սահմանադրության կողմից նախատեսված դեպքերում, նախագահը կարող է ցրել կառավարությանը, եթե այն չի վայելում խորհրդարանի վստահությունը։ Օրենսդիր իշխանությունն իրականացվում է խորհրդարանի կողմից, որը միապալատ ներկայացուցչական մարմին է և ընտրվում է ուղիղ ընտրությունների միջոցով 4 տարի ժամկետով։ Օրենսդիր իշխանությունն իրականացվում է խորհրդարանի կողմից, որը միապալատ ներկայացուցչական մարմին է և ընտրվում է ուղիղ ընտրությունների միջոցով 4 տարի ժամկետով։ Հունաստանի ազգային ժողովը բաղկացած է 300 անդամներից:

Գերմանիա

Կանցլեռ՝ Անգելա Մերկել

Գերմանիան խորհրդարանական հանրապետություն է։ Այն կազմված է 16 դաշնային երկրներից։ Պետությունը ղեկավարվարը նախագահն է։ Նախագահը կատարում է առավել ներկայացուցչական գործառույթներ քան երկրի կանցնեռը (Վարչապետ): Կացլեռը համարվում է երկրի կառավարության ղեկավարը: Գերմանիայի խորհրդարանը երկպալատ է: Ստորին պալատը Բունդեսթագն է, Վերին պալատը Բունդեսրադն է, որոնք բաղկացած են համապատասխանաբար 631 և 69 անդամներից:

Իտալիա

Նախագահ՝ Սերխիա Մատարելլա

Իտալիան խորհրդարանական հանրապետություն է։ Երկրի ղեկավարն է համարվում խորհրդարանը։ Օրենսդիր իշխանությունը Իտալիայում պատկանում է խորհրդրանին, որը նույնպես երկպալատ է։ Նրա պալատներն են՝ Պատգամավորների Պալատը և Սենատը, որոնք բաղկացած են համապատասխանաբար 630 և 315 անդամներից: Իտալիայի խորհրդարանի պալատները համարվում են հավասար։ Պատգամավորներն ընտրվում են 5 տարի ժամկետով։ Իտալիայում գործադիր իշխանությունը իրականացվում է 13 նախարարությունների միջոցով, որոնց գործունեությունը համակարգում է Նախարարների Խորհրդի Նախագահը։ Բարձրագույն դատական մարմինը Իտալիայում՝ Բարձրագույն կասացիոն դատարանն է։ Պետության բոլոր շրջաններում գործում են 26 վերաքննիչ դատարան։

Իսրայել

Վարչապետ՝ Բենյամին Նեթանյահու

Իսրայելը խորհրդարանական հանրապետություն է։ Սահմանադրություն չունի, այն փոխարինվում է մի շարք օրենսդրական ակտերով։ Պետության ղեկավարը նախագահ է, որի լիազորությունները սահմանափակված են։ Ողջ իշխանությունն իրականացնում է կառավարությունը՝ վարչապետի գլխավորությամբ։ Բարձրագույն օրենսդրական մարմինը միապալատ պառլամենտն է (կնեսետ), այն բաղկացած է 120 անդամներից։ Ընտրական իրավունքից օգտվում են 18 տարեկան դարձած քաղաքացիները։ Դատական համակարգը կազմում են աշխարհիկ և հոգևոր դատարաններն ու Գերագույն դատարանը։

Հնդկաստան

Վարչապետ Ներենդրա Մոդի

Հնդկաստանի սահմանադրությունը ընդհունվել է 1949 թվականի վերջին: Սահմանադրության ընդհունումից ուղիղ երկու ամիս անց 1950 թվականի հուվարին Հնդկաստանը անկախացավ: Հնդկաստանի սահմանադրությունը համարվում է աշխարհի ամենածավալուն սահմանադրությունը: Պետության ղեկավարը համարվում է նախագահը ով ընտրվում է համաժողովրդական ընտրութունների արդյունքում 5 տարի ժամկետով: Կառավարության ղեկավարը վարչապետն է: Վարչապետը ընտրվում է խորհրդարանի մեծամասնություն կազմող կուսակցության կամ կոալիցիայի կողմից՝ նախագահի հաստատմամբ: Հնդկաստանի Խորհրդարանը երկպալատ է: Ստորին պալատը Սաբհայն է, իսկ վերին պալատը Ռաջյա Սաբհայն է, որոնք բաղկացած են համապատասխանաբար 545 և 245 անդամներից:

Վերջաբան

Այս աշխատանքից կարող եմ եզրակացնել, որ այս կառավարման համակարգը նպաստում է երկրի զարգացմանը, քանի որ խորհրդարանական համակարգ ունեցող պետությունները գտնվում են հիմնկականում Եվրոպայում և հիմնականում զարգացած երկրներ են (Գերմանիա, Լեհաստան, Հունաստան, Իտալիա, Չեխիա, Ավստրիա, Ֆինլանդիա և այլն): Սակայն կան նաև այնպիսի պետություններ որոնց կառավարման համակարգը նոր է դարձել խարհրդարանական և այդ երկրները շատ արագ տեմպերով զարգանում են (Հնդկաստան, Թուրքիա, Լիբիա, Բոսնիա և Հերցեգովինա, Ալբանիա և այլն):


Աղբյուրներ՝

Խորհրդարանական Հանրապետություն

Խորհրդարանական Հանրապետություն

Խորհրդարանական Հանրապետություն

Լեհաստան

Հունաստան

Գերմանիա

Իտալիա

Իսրայել



Հնդկաստան

Կրոնի դերը քաղաքականության մեջ

Նախաբան

Սույն անհատական աշխատանքի նպատակն է ներկայացնել աշխարհում կրոնի դերը քաղաքականության մեջ: Աշխատանքը կատարել եմ թարգմանչական աշխատանք: Օգտվել եմ որոշ աղբյուրներից և համցանցային ռեսուրսներից, որոնք ներկայացված են աշխատանքի վերջում: Աշխատանքի առաջին հատվածում անդրադարձել եմ Կրոն-քաղաքականություն հարաբերություններին:

Կրոն-Քաղաքականություն հարաբերություններ

Քաղաքականություն և կրոն: Կրոնի և քաղաքականության հարաբերակցությունը կրոնագիտության ամենահրատապ ու ամենասուր թեմաներից մեկն է:

Քաղաքականություն պայմանավորված է առաջին հերթին մարդկանց հետաքրքրություններով: Հարստություն ու իշխանություն ունեցող հանրային շերտերն ու խմբերը պետության ուժը օգտագործում են իրենց դիրքի պահպանման ու ամրացման նպատակով:

Իշխանության ձգտելը մարդու ամենազոր ձգտումներից մեկն է; այն դուրս է գալիս նյութական հետաքրքրությունների շրջանակից ու զուգակցվում է հզոր զգացմունքային ապրումներով:

Քաղաքական հետաքրքրութթյուններն ու տրամադրություններն նպաստում են մարդկանց միավորմանն բաժանման: Պետական իշխանությունը հենվում է բռնության վրա և ստիպում է մարդկանց ենթարկվել իրեն: Որովհետև իշխանությունը ունի իրավապաշպանական համակարգ, բանակ, պետական ապարատ և այլ հզոր գործիքներ, որոնցով կարող է ստիպել, կատարել իր կամքը և ճնշել հնարավոր դիմադրությունը:

Քաղաքականության ու կրոնի ընդհանրությունը կայանում է նրանում, որ երկուսն էլ կարգավորում են մարդկանց միջև կապերը:

Նրանց միջև մեծ է նաև տարբերությունները: Քաղաքականության համար իշխանական հետքրքրություններն ու նպատակները ունեն ինքնաբավ նշանակություն, նրանք յուրահատուկ են տարբեր երկրներում ու շրջաններում: Ի տարբերություն կրոնի քաղաքականության մեջ կարող են կայացվել րոպեական որոշումներ: Քաղաքականությունը առաջարկում է բացառապես երկրային կարճաժամկետ, միջնաժամկետ և երկարաժամկետ նպատակներ: Երկարաժամկետ նպատակները իրագործվում են տարրատեսակ ճարտար, հաճախ նաև կեղտոտ միջոցներով`դաշնակիցների հավաքագրում ու դավանանք, տատանվողների համոզում, ահաբեկում, հակառակորդի ճնշում, լռտեսություն, ուժի ցուցադրում, դեզինֆորմացիա, ինֆորմացիայի արտահոսք, հասարակական կարծիքի ձեռնածվություն:

Քաղաքական գործչի իշխելու դրդապատճառները գերիշխում են կրոնական դրդապատճառներին: Հակամարտության տրամաբանությունը վարքի խիստ կանոններ է թելադրում` հաճախ ստիպում է թակցնել իրական նպատակները` դիմել խորամանկության և այլ կրոնական բարոյականության կողմից քննադատվող միջոցների: Եթե քաղաքականությունը հենվում է բռնության վրա, ապա կրոնը բռնությունը դատապարտում է: 

Կրոնում գերկշռում է բարոյական հիմքը: Հոգևորականությունը սովորաբար հոգ է տանում եկեղեցու հեղինակության մասին և խուսափում է իր համբավի համար վտանգավոր քաղաքական գործողություններում անմիջապես մասնակցելուց:

Բայց պատմության մեջ հաճախ կարող ենք տեսնել քաղաքական նշանակություն ունեցող կրոնական պրոցեսներ և կրոնական նշանաբանումների ներքո ընթացող քաղաքական պրոցեսներ:

Կրոնական և քաղաքական գործոնների միաձուլումը արտահայտվում էր և արտահայտվում է կրոնաքաղաքական կյանքի տարբեր երևույթներում, որոնց վառորինակներից են Խաչակրաց արշավանքները, Ջիհադը, կրոնական պացիֆիզմը (կրոնական դրդապատճառներով պատերազմ չընդունելը):

Կրոնը առաջացել է քաղաքականությունից շուտ: Արխայիկ հասարակության մեջ մինչև քաղաքականության առաջացումը կրոնը ապահովում էր հասարակության պահվածքի կարգավորումը և բարոյական սկզբունքների պահպանումը ձևավորվող սովորույթների հիմքի վրա: Ձևավորվող սովորույթներին կրոնը օծում էր սրբությամբ: Ցեղի առաջնորդը, որը հաճախ նաև քուրմ էր հանդիսանում էր հեղինակություն:

Քրմությունը նպաստեց քաղաքական կառուցվածքի ձևավորմանը ու ձևավորվող հասարակական իշխանության օրինականացմանը, նրան արդարացնելով և սրբացնելով, և անդրադառնալով ժողովուրդների հնարադարյան սովորույթներին ու պատմական հիշողությանը:

Իշխանության մեջ հպատակները պետք է տեսնեին երկնային հաստատում: Բազմաթիվ ծիսակատարություններ (առաջնորդի թաղում, շքերթներ, իշխանական խորհրդանիշների ընդունում) մինչ օրս վերարտադրում են կրոնական դավանանքի ծիսա-կանոնական տարրերը:

Կրոնական ուսմունքները հաճախ օգտագործում են քաղաքական տերմիններ և կատեգորիաներ`<<թագավորություն, թագավոր, տեր, ստրուկ>>, որոնք ունեն ծիսական իմաստ և օգտագործվում են երկրային քաղաքականությունը վարկաբեկելու նպատակով, ցույց տալով, որ ցանկացած իշխանություն իրավունքը տրված Աստծո կողմից:

Որոշ կրոնական համակարգերում գոյություն ունի պատկերացում քաղաքական կյանքի երկու մակարդակների համագոյակցման մասին` երկնային և երկրային (քրիստոնեություն): Մյուս կրոնական համակարգներում քաղաքական կյանը չի առանձնացվում կրոնականից (իսլամ):

Որոշ եկեղեցական գործիչներ քաղաքականություն գնահատում են, որպես ոչ Աստվածհաճո ու անբարոյական գործ, մյուսները պնդում է, որ կրոնը չի հակասում քաղաքականությանը, այլ հակառակը` կոչված է օգնելու իշխանությանը բերել արդար մարդկանց ու հասարակական կյանքը ու իշխանական կառուցվածքը ազատել իշխող անաստվածներից:

Հին աշխարհում և միջնադարում կորնը դառնում է պետական ապարատի բաղկացուցիչ մասը: Հոգևորականները սովորաբար դեմ չէին դրան, որովհետև ունեին իրենց սեփական տնտեսագիտական հետաքրքրությունները, որպես կանոն քրմերն ու եկեղեցական կառուցվածքները եղել են կալվածատերեր, ունեին ստրուկներ, տարբեր տեսակի հարստություն: Հաճախ եկեղեցին պետությունից ստանում էր քաղաքական և այլ օժանդակություն, այդ թվում նաև ընդդիմության և հերիտիկության դեմ պայքարում բուն եկեղեցու մեջ:

Իշխանությունները ներգրավվում են եկեղեցին քաղաքականության մեջ առաջին հերթին նրա համար, որ այն ունի մեծ հոգևոր ազդեցություն քաղաքացիների վրա, տեղեկացված է նրանց մասին և կարող է ազդել իշխանության նկատմամբ հպատակների վերբերմունքի վրա: Եկեղեցու գործունեության քաղաքականացումը ստիպում է նրան ենթարկվել քաղաքական վարքի կանոններին և տրամաբանությանը:

Հաճախ տիրակալին հռչակում էին աստվածների զավակ կամ աստվածացնում էին նրան: Դա գրանցվում էր նաև իր տիտղոսում: Այդ հիմքի վրա ձևավորվում է միապետի պաշտամունքը` փարավոնի պաշտամունքը Եգիպտոսում, կայսրի պաշտամունքը հին հռոմում և այլն: Եվ այսպես կոչված անձի պաշտամունքը (Նապոլեոն, Ստալին և այլն) դարձավ բազմադարյան կրոնական ավանդույթի աշխարհիկ վերարտադրումը:

Եկեղեցին ստիպված է մասնակցել աշխարհիկ իշխանության նույնիսկ ամենտհաճ գործողությունների մեջ, որոնք հաճախ հակասում են կրոնական կյանքի բուն էությանը: Անձնական շահերով առաջնորդվող հոգևորականները խրվում են խարդավանքների, ստի, երկերեսանիության մեջ:

Պատմության մեջ տիպիկ իրավիճակ է, երբ եկեղեցին սկսում է ենթարկվել իշխող բռնապետական վարչակարգին: Չնայած դրան պատմության մեջ կան օրինակներ երբ հավատքի ճգնավորները դիմադրում են կրոնական համոզմունքներին հակասող քաղաքական գործիչներին և գործողություններին:

Քրիեստոնեության մեջ սկսած VIII-րդ դարից եկեղեցու և պետության միասնությունը իր սիմվոլիկ արտահայտությունն էր գտնում միապետի եկեղեցական օծման մեջ: Այդ պատճառով ֆեոդալական իշխանավորների հակամարտության պայմաններում կաթողիկ եկեղեցին կարողացավ հաստատել իր ազդեցությունը միջնադարյան Եվրոպայի միապետությունների վրա, ոմանց կարողացավ հարկադրել, մասնակցել Խաչակրած Արշավներում:

Պապի գահի ինքնուրույն քաղաքական գործողությունների իրագործման մեջ մեծ դեր խաղացին վեցերորդ դարից առաջացած վանականների ուխտերը: Եվ ավելի ուշ ժամանակներում պապական իշխանությունը հաճախ էր օգտագործում այդ ուխտերը տարբեր երկրներում իր քաղաքական գործողությունները իրագործելու համար:

Նոր ժամանակներում նույնպես կաթողիկության քաղաքական հավակնությունները ազդում էին կղերականություն(եկեղեցու ձգտումը գերիշխել քաղաքական և մշակությաին ոլորտներում: ) վրա: Այնուամենայնիվ կաթողիկ եպիսկոպոսությունը աշխարհի տարբեր երկրներում ստիպված է ենթարկվել աշխարհիկ իշխանությունների քաղաքական ռեժիմին: Դրանով այն գրեթե չի տարբերվում ուղղափառության դիրքորոշումից`պետության տիրակալը համարվելով <<Աստծո օծյալը>> միաժամանակ և ուղղափառ եկեղեցու գլխավորն էր:

Հենց Բյուզանդիայում էր Կոնստանտին կայսրը քրիսոնեությունը հռչակել պետական կրոն, և չպատկանելով եկեղեցուն ղեկավարում էր առաջին Տիեզերական ժողովը, մասնակցում էր կրոնագիտության հարցերի քննարկմանը: Բյուզանդիայում է հաստատվել արևելյան քրիստոնեությանը բնորոշ եկեղեցու իշխանությանը հնազանդ ենթարկվելու ավանդությունը:

Ռուս ուղղափառությունը այս աստվածաբանական ավանդույթը ընկալեց իր ձևով: XV-րդ դարում Բյուզանդիայի անկումից հետո ձևակերպվում է նոր տեսություն` <<Մոսկվան երրորդ Հռոմն է>>: Եկեղեցական գործիչներից մեկը պնդում էր, որ կայսրը էությամբ նման է բոլոր մարդկանց, իսկ իշխանությամբ ` Աստծոն: Այդ պատճառով ցարից ու մոսկովյան մեծն իշխանից առաջանում է ամեն ինչ` կյանքը և բարեբախտությունը: Ցարը Աստծո տեղակալն է երկրում, ոչ միայն պետության այլ նաև եկեղեցու գլուխն է: Այս հիմքի վրա որոշվեց եկեղեցու ու իշխանության համաձայնությունը, որը եկեղեցական պամիչները հաճախ անվանում են <<սիմֆոնիա>>: Չնայած դրան, որոշ առանձին հոգևոր աշխանավորներ(իերարխներ) փորձում էին առանձնանալ պետական իշխանությունից: Պետրոս Առաջինը չեղյալ հայտարարեց հայրապետությունը և եկեղեցու գլուխ նշանակեց հատուկ նախարարություն` Սինոդ:

Աշխարհիկ իշխանությանը ենթարկվելը հատուկ է նաև բողոքականության բազմակի ուղղություններին` բացառությամբ նոնկոնֆորմիստների: Իր բարենորոգչական գործոնեության ամենասկզբից Լյութերը գտնվում էր գեռմանական իշխանների քաղաքականության առաջին գծում: Այդպիսի դիրքը տիպիկ լյութերական եկեղեցիների համար նաև այլ երկրներում:

Բուդդայականությանը իշխանության և իշխանավորների աստվածացումը գրեթե հատուկ չէ: Չնայած դրան մ.թ.ա. III-րդ դարում Աշոկ թագավորի օրոք Բուդդայականությունը հռչակվեց Հնդկաստանի պետական կրոն, և իշխանության քաղաքական օժանդակության շնորհիվ հասավ իր գագաթնակետին մ.թ. I-III-դդ: Վերջին դարերում քաղաքականության և կրոնի միությունը հստակ ցույց է տալիս Բուդդայական Թիբեթում դալայ-լամայի իշխանությունը:

Իսլամը նույնպես իշխանությունը ընդունում է, որպես Աստծո կողմից ընդունված: Մոհամեդը կրում էր իր մեջ Ալլահի ավետաբերի, մարգարեի և մուսուլմանական հանրության` ումայի իշխանի հատկությունները: Խալիֆայությունը ձևավորվում ու գործում էր, որպես աստվածապետություն: Առաջին խալիֆները համարվում էին Մոհամեդի ժառանգներ և Ալլահի տեղակալներ երկրում, իրենց մեջ միացնելով քահանայապետի ու զինվորական առաջնորդի պարտականությունները: Նրանք հսկում էին ումայի` մուսուլմանական հանրության կրոնական և վարչական կյանքը:

Ժամանակակից պետությունը կրոնի օրինականացման կարիքը չունի: Պետության և եկեղեցու հարաբերությունները դարձել են ոչ այդքան քաղաքականացված: Դրանք ավելի շատ են համապատասխանում ժամանակակից դեմոկրատիայի սկզբունքներին և բարոյականության նորմերին:

Եկեղեցու տարանջատումը պետությունից, աշխարհիկ իշխանությունների չմիջամտելը իր գործոնեության մեջ կրոնը քաղաքականությունից պաշտպանելու անհրաժեշտ երաշխիքն է:

Խաղարարական գործոնեության, էկոլոգիական շարժումների, բարեգործության մեջ կոնֆեսսիաների մասնակցությունը, համաձայնեցվում են կրոնի հոգեվորա-բարոյական նշանակության հետ:

Վերջաբան

Սույն աշխատանքով կարող ենք եզրակացություն անել, որ Կրոնը Քաղաքականության մեջ ունի իր ազդեցությունը: Քաղաքականությունը ու կրոնը իրարից շատ են տարբերվում, բայց որոշ դեպքերում կրոնի գաղափարի վրա հիմնվում են Պետություններ: Այդպիսի պետություններից են՝ Վատիկան (Կաթոլիկություն) և Իրան (Իսլամ): 

Интервью с Лилит Пипоян

На сегодняшний день Лилит Пипоян- одна из самобытных исполнительниц.Оригинальны не только ее песни и исполнения но и те клипи и весь материал из которых получаются ее песни.
Анкета искусствоведа Лилит Пипоян: по специальности архитектр, паралельно с основной специальностью получила музыкальное образование- окончила музыкальное училище Романоса Меликяна. Она поет уже около двадцети лет, но, говоря ее словами, “продукцию она стала давать лишь за посление восемь лет. Она выпустила два групповых альбома, один из которых с Рубеном Ахвердяном, и два соло альбома- “Полнолуние” и “Один день города”. В 1999-ом году она сняла свой первый клип, а 2004-ом году снялась еще в двух клипах. Четвертого ноября в концертном зале имени Арама Хачатуряна состоится ее новая концертная программа и презентация ее новой ленты “Синяя фиалка”.
-         Лилит, когда я услышал вас впервые, независимо от себя я сравнил вас с Жанной Бичевской. Сегодня я бы не побоялся сравнить вас с Сезарой Эворой, вам тоже присуща прозрачная, “непопуляризированная”, нестандартная подача песни.
-         Со сходством с Сезарой Эворой я согласно постольку, поскольку в ее голосовом тембре присутсвует грусть, какое-то милосердие, у нее очень чувственный вокал. АЖанна Бичевская, по-моему берет старое и подает это по новому, то есть это своеобразный способ примирения, адаптации к новому. А я в этом вижу что-то искусственное. Из русских певиц больше всех мне духовно близка современная исполнительница Инна Желанная, которая не так известна в России, но за пределами Родины, во всем мире очень известна и с большим рейтингом. Вообще моя любимая певица есть и всегда будет Джони Митчелл, чей вокал оставил большой след во мне.
-         А как бы вы охарактеризовали ваш вокал, какой жанр вам больше близок?
-         Я против всего того, что пахнет музейным образцом, будь то классичесская или народная музыка. По мне главное условие это то, чтобы песня подовалась просто и в очень хорошо обработанном виде без какого либо исскуственного стереотипичного блеска.
-         Вы автор всех ваших песен?
-         Нет. Автоские песни лишь часть моих песен. Все остальные песни я обрабатываю но это песни которые раньше нигде, никем не исполнялись. Тоесть нетрудно догадаться что и моя архивная работа тоже очень об’емна- постоянно рыться и находить старые, забытые или полузабытые, неисполнявшиеся ранее музыкальные произведения.
-         Искусствовед Лили Пипоян довольно оригинальна способом своего исполнения и подачей песен. По Вашему мнению эта оригинальность больше мешает или способствует тому, чтобы утвердиться и быть востребованной в сегодняшнем шоу- бизнесе.
-         Пребывая много лет самой собою я наконец-то решила себя, так сказать “предложить” обратилась в известное агентство, то есть “Вот она я, займитесь мною, вложите деньги в мою музыку”. Одним словом это называется раскрутка. Мне четко дали понять, что я им не интересна, так как зал или стадион собрать не смогу, одним словом, прибили им от меня не будет. Сегодня организовать концерт стоит больших денег. Выходит что они вынуждены пойти на большой риск.
-         Можен быть вы постучались не в “ту” дверь.
-         Уверенна что нет, так как это агенстсво, название которого я по этическим нормам не скажу, на сегодняшный день играет главную роль в нашем шоу-бизнесе, и оно, одно из тех кто создает погоду.
-         Хорошо, интересно знать как в условиях сегодняшних сложных рыночных отнашений формируется общение Лилит Пипоян с своей уже установившейся аудиторией.
-         Действительно сегодня что-то производить, давать “продукцию” связана большими сложностями, особенно если у тебя нет импрессарио, и все организационные вопросы на тебе. Вторая сложность состаит в том что сегодня песня не может быть известной если нет клипа, а снять клип довольно дорогое удовольствие. Найти такие средства для меня, “нерыночной” певицы, связано с очень большими проблеммами. Я вовсе не хочу, чтобы в моих словах прозвучали жалоба и недовольство. В конце концов, среди моих поклонников не мало и сторонников. Например, в моем предстоящем концерте мне очень помогла замминистра просвещения Карине Ходикян, которой, кажется, ее чиновничья должность не помешала ей быть и оставаться человеком, который предан народному исскуству и культуре и который живет этой культурной жизнью.
-         Кстати, расскажите, пожалуйста, о вапих клипах, которые также оригинальны как ваши песни особенно впечатляет ваша “Одна струна”, впечатляет и монтажем, и вобором материала. Сегодня вдруг довольно забытый апологет пролеткульта Шушани Кургинян. Чем обусловен этот выбор, как вообще создаются ваши клипы.
-         Первый был снят в 1999-ом году в Лос- Анджелесе. Я находилась там, снимать клип не собиралась, и вот, находившийся там бывший армянский режиссер, (как это не удивительно, сегодня я не помню его имени), предложил мне снять клип. Естесственно, от такого предложения я отказатся не могла. Более достойный воспоминаний с’емки моего второго клипа- “Одна струна(Մի լար)”, в который я вложила всю свою душу. И уверенно могу сказать, что там я была соавтором и сорежиссером. Режиссера этого фильма я помню хорошо, это был Майк Агян- прибывший из Сан-Франциско тамошний армянин. Местом с’емок клипа мы выбрали дом-музей Перча Прошяна в Аштараке. Я решила не искать главную героиню среди актеров, и остановила свой выбор на своей 16-летней дочери. Понятно что это был ее дебют на экране, и к этому делу она подошла со всей ответственностью.
      Почему именно Шушани Кургинян? Дело в том что и в ней я почувствовала сомнения ее времени. Конечно, ее нельзя назвать глубокой поэтессой, она была глашатаем революции и писала на пролетарскую тему. В наши дни о ней сказали бы, что она пиарит революцию. Мне интересно понять ее образ. Понять, как в одной женщине совмещаются такие понятия как революционер, писатель, гражданин, мать, и в конце концов, просто женщина. В этом смысле в армянской литературе она была единственной.Я вынуждена была переворошить также киноархивы, мне нужны были соответственные кадры про революцию. В конце концов я остановила свой выбор на фильмах Эйзенштейна; из его документальных фильмов я взяла несколько эпизодов. Я жалею лишь о том что не смотря на профессиональную работу Агяна- четкий монтаж, кадры, снятые с большим вкусом, он, из-за различия в нашем менталитете, не смог до конца понять и осознать все нюансы, всю глубину того, что я хотела выразить в клипе.
-         Теперь давайте поговорим о вашем предстоящем концерте. Что вы будете представлять и как вы об’ясните название “Синяя фиалка”?
-         Во- первых, то, что он состоится 4-ого ноября. Я сомневалась даже в выборе времени, но в конце концов остановилась на 18:30, чтобы было не очень поздно, и это не помешало моим поклонникам. Скажу также, что это будет не только концерт, но и презентация моего нового клипа.
      Я буду петь как старые, уже звучавшие в моем исполнении песни, так и совершенно новые, ранне не исполнявшиеся. Почему “Синяя фиалка”? Здес присдуствует некий каламбур, дело в том что мой отец чей памяти посвящен этот клип, и который сыграл большую роль в формировании моего музыкального вкуса, очень любил петь старую песню “Красивая фиалка(Սիրուն մանուշակ) ”. Я очень тяжело переношу эту потерю и решила придать названию немного грустный оттенок. А с английского слово Blue переводится как “синий” так и “грустный.